8 Ekim 2013 Salı

Taşındık

Yaklaşık iki yıldır iyi kötü burada sizlere sinema hakkında bir şeyler paylaşmaya çalışıyordum. Şimdi işi bir tık ilerisine götürüp biraz daha profesyonel bir çalışmanın içine girdik ve aynı adla bir site açtık. Umuyoruz ki daha özgün ve güncel yazılarla sizlerle birlikte oluruz. Bizi takip etmeyi ihmal etmeyin. İyi okumalar. Sinemayla kalın...

www.buzdansinema.com
Devamını oku...

6 Eylül 2013 Cuma

Xavier Dolan: Mucize Çocuğun Olgun Sineması

"Romantizm ve umutsuzluğu sevdiğim kadar güç ve hırsı da seviyorum. Bunların hepsi filmlerimde var." 

1989 doğumlu Kanadalı yönetmen-senarist-oyuncu Xavier Dolan kariyerinin erken dönemlerine oyuncu olarak başladı. Bu alanda beğenilen işlere imza atan Dolan, sinema sektörü için çok kısa sayılabilecek bir sürede kamera arkasına geçmeyi tercih etti. 20 yaşında çektiği ilk uzun metrajlı filmi J'ai tué ma mère (Annemi Öldürdüm) beklenilmedik bir olgunluktaydı. Başta Cannes'da 3 dalda olmak üzere filme ödüller yağdı. Ayrıca eleştirmenler ve seyirciler filmi bağrına bastı. Xavier Dolan hemen bir yıl sonra Les amours imaginaires (Hayali Aşklar) filmiyle karşımızdaydı. Hayali Aşklar'la gelen başarı ilk filmin bir tesadüf olmadığını kanıtladı. Sinema sektörünün bazı kesimlerinde 'mucize çocuk' diye anılmaya başlandı. 

Bu yıl !f Film Festivali kapsamında ülkemizde gösterime giren Laurence Anyways'le üçüncü kez yönetmenlik koltuğuna oturan Dolan sinema estetiğini iyice oturtmaya başlıyor. Xavier Dolan'ın kariyerine göz gezdirmeden önce yönetmenin gelecek filmi Tom à la ferme'yi bitirdiğini hatırlatalım.

...


J'ai tué ma mère / Annemi Öldürdüm (2009) 

"Çoğu insan, annelerden nefret etmenin bir günah olduğuna inanıyor. Hepsi iki yüzlü insanlar. Hepsi annelerinden nefret ediyorlar. Bu bir saniyeliğine de olabilir, bir yıllığına da. Belki de daha azdır. Sonrasında muhtemelen unutuyorlardır. Fakat önemi yok. Yine de nefret ediyorlar."
Çoğumuzun en fırtınalı evrelerinden biri olan ergenlik dönemi şüphesiz ki hayatımızın şekillenmesinde ince bir ip üzerindeki cambaz mahiyetinde. Kısa zamanlı nefret hisleri, ani öfke krizleri ve hayatımızın anlaşılmadığına dair hep dem vurmak, ... Çoğu kişiye bu hisler yabancı gelmeyecektir. Xavier Dolan'da ergenliğini geride bırakmaya başladığını düşündüğümüz bir yaşta bu konuyu beyazperdeye taşıyor. Xavier Dolan'ın yaşamından kısmi bir otobiyografi olan Annemi Öldürdüm filminin ana besin kaynağı Dolan'ın karmaşık duygularının hala güçlü bir tesirde olması. 

Öykü, 16 yaşındaki eşcinsel olan Hubert'in ergenlik döneminde annesiyle yaşadığı sıkıntıları anlatıyor. Dolan daha ilk dakikalarda Hubert'in profil analizini seyirci ile buluşturuyor. Annesinin yemek yeme şeklinden nefret eden Hubert'in yaşadığı sıkıntıyı slow motion tekniğiyle ince ayrıntısıyla görüyoruz. Nitekim tüm film boyunca Hubert'in annesinin konuşmasından, kıyafetlerinden, dahası varlığından sürekli rahatsız olduğu gösteriliyor.

Filmin en önemli noktalarından biri, iki karakterden birini saf iyi diğerini saf kötü olarak etiketlememesi. Bu da karakterleri sığ bir alana sıkıştırmaktan kurtarıyor. Hem Hubert hem de annesi oldukça inatçı ve bundan dolayı tüm sevgi ve nefret gelgitleri dur durak bilmiyor. Hikaye bu dengesizlikler üzerine iyi kuruluyor. Ayrıca eşcinsel olan Xavier Dolan filmde homoseksüelliği işlemesine rağmen bunun ana meselenin önüne geçmesine izin vermiyor ve bu durumu dramatize etmekten kaçınıyor. Bu konuda oldukça ekonomik davranan genç yönetmen bunun meyvelerini de alıyor. 

Xavier Dolan teknik detaylarda (örneğin müzik ve kurgu tercihleri) Kar Wai Wong'un Fa yeung nin wa (Aşk Zamanı) filmiyle bir akrabalık kuruyor. Bu anlamda herhangi bir olumsuz düşüncede değilim. Nitekim bu tercihini fazlasıyla beğendim.

Velhasıl başarılı-gerçekçi diyalogları, Anne Dorval ve Xavier Dolan'ın gösterişli oyunculukları ile fazlasıyla manidar bir yapım. 


Les amours imaginaires / Hayali Aşklar (2010) 

"Genellikle hayatının ileri dönemlerinde ruh eşiyle tanışıldığını biliyorum. Benim için kötü oldu. Ben şimdi daha 25 yaşındayken tanıştım."
Hayali Aşklar için yine kamera arkası ve önüne geçen Dolan, imkansız bir aşk üçgenini önümüze servis ediyor. Arkadaş olan Francis ve Marie bir arkadaşları vesilesiyle aralarına katılan Nicolas ile tanışırlar. Arkadaş ilişkilerinde sıcakkanlı olan Nicolas kısa zamanda Francis ve Marie'nin dikkatini çekecektir. Her iki arkadaş içinde ihtiraslı bir tutkuya dönüşen Nicolas içinden çıkılmaz bir rekabete de neden olacaktır. 

Xavier Dolan ilk filmindeki gibi herkese tanıdık gelecek duygular üzerinden sinemasını devam ettiriyor. Nicolas'ın Audrey Hepburn hayranı olduğunu öğrenen Marie'nin kendinden bir Hepburn çıkarma, gay olan Francis'in kendi içinde yaşadığı iç çekişmelerine rağmen taşıdığı umuttan dolayı masum ama beceriksiz girişimleri günümüz ilişkilerini birebir yansıtmakta. 'Aşkın yarattığı aptal olma halleri' formülündeki zenginliğin bilincinde olan Dolan bunu destekleyecek başka alternatiflere de başvuruyor. Birbirinden farklı insanların ilişki deneyimlerini ve düştükleri trajikomik olayları anlatması bir belgesel niteliğinde, kurguya dahil oluyor. Bu kısımlarda 'Annemi Öldürdüm' filmindeki gibi kendi yaşantımızla özdeşleştirebileceğimiz küçük sekanslar var. 

İlk filminde tutmuş teknikleri kullanan Dolan, Quentin Tarantino'nun Kill Bill filmiyle akıllarda kalan Bang Bang parçasını kullanıyor. Tabi Nancy Sinatra yerine Dalida'nın seslendirdiği İtalyanca versiyonunu tercih ediyor. Doğrusu filmin tuzu biberi oluveriyor.

Monia Chokri, Niels Schneider ve Xavier Dolan oyunculuk adına iyi bir kimya yakalıyor. Akıllara zarar güzellikte olan filmin finalinden bahsetmemek haksızlık olur. Hikayenin temasını en iyi şekilde ifade ediyor. 

Ek olarak meraklısına bu filmde Xavier Dolan'ın kostümlere de el attığını söyleyelim. 


Laurence Anyways (2012)

"Toplumdan dışlanmamış bir kişi, sadece sınırdakilerin değil, normal olduğunu iddia eden insanların da haklarını ve değerlerini sorgulayacaktır."  
Xavier Dolan önceki filmlerinde her ne kadar kimlik buhranları ile ilginlense de bunu filmlerin merkezine yerleştirmemişti. Daha çok bunlar ana iskeleyi güçlendiren yan öykülerdi. Dolan ilk kez tüm büyüsünü bu yönde kullanmaya çalışıyor. Laurence Anyways, toplumun ötekileştirdiği bir transeksüellin dönüşüm safhasını irdeliyor.  

30 yaşına kadar erkek bedeninde yaşayan Laurence buna daha fazla dayanamayıp hayatında radikal kararlar alıyor. Bu haberi annesi ve sevgilisiyle paylaşan Laurence için farklı bir dünyanın kapısı açılmıştır. 

Dolan, Laurence Anyways ile derdini 1989 yılından başlayarak 10 yıllık bir dönemi üç farklı durakta uzun molalar vererek anlatıyor. Bu dönemlerde Laurence ve sevgilisinin ayrı ayrı perspektiflerinden çıkarımlarda bulunmakla kalmıyor, ikilinin değişen hayatlarını aynı hassasiyettle izliyoruz. Hayali Aşklar filminde olduğu gibi tutkulu bir aşk profili çizen genç yönetmen dönemin transeksüellere karşı çizgisini de anlatmayı ihmal etmiyor. 

Laurence Anyways'le Xavier Dolan önceki işlerine kıyasla çok daha zorlu bir sinema olayına el atıyor. Dolan'ın iyiden iyiye karamsar ve ciddi bir havaya büründüğü bu filmde, 168 dakika seyirciyi sınar nitelikte. Hatta ilk iki filmini beğeniyle izleyen seyirciler bile bu filme sırtını dönebilir. Bunun tek nedeni uzun süresi ya da o uzun süreyi doldururken ilgiyi ayakta tutamaması. Dolan'ın toplumun transeksüellik bakışı üzerindeki hassasiyeti anlaşılıyor ve çok şey şey anlatmak istiyor. Fakat o uzattıkça hikaye bizi biraz boğmaya başlıyor. Laurence Anyways'in kurgusunda çok daha cesur olup konuyu dağıtan sahneleri makaslamalıydı.  

Melvil Poupaud'un samimi, Suzanne Clément'in baş döndürücü performansları başta olmak üzere oturmuş bir cast çalışması izliyoruz. Yine hemen her sahnede müzik kullanan Dolan'ın tercihleri yerinde. 

...

"İnsanlar filmde fazla müzik olduğunu düşünebilirler ama benim için durum böyle değil. Bana göre, müzik filmin ruhudur."

Xavier Dolan'ın çok fazla müzik kullanıyor eleştirisine gelirsek, bence bu bir tercih meselesidir. Michael Haneke gibi örnek verebileceğimiz bazı sinemacılar müziğin bir ajitasyona dönüşeceğini düşünerek müzik kullanımından kaçınırlar. Dolan'ın işin kolayına kaçtığını düşünmüyorum. Bilakis mizansenleri ve diyalogları oldukça güçlü ve bunu müzikle desteklemesinde herhangi bir sorun görmüyorum. Hatta bazı parçaları duymaya başladığında onlara sahne yazmaya başlarmış. Bence filmlerine yansıyan, etkileyici bir method.


Yazıyı noktalamak gerekirse Xavier Dolan'ın bu genç yaşta diyaloglardaki hakimiyeti, müzik ve kostümlerdeki naif dokunuşları düşman çatlatacak cinsten. Ayrıca kendisinin kamera önüne yakıştığı belirtmek gerek. Şu anda gelecek vaat eden önemli yönetmenlerinden. Bu genç yönetmenle hala tanışmadıysanız sesine kulak vermenizi salık veririm. Kendisi ile ilgili tek endişem bir süre sonra kendini tekrarlaması. Belki de bunlar benim kafamdaki küçük, yersiz kuruntulardır. 

Son olarak tek temennim, kendisinin de bir röportajında değindiği 'bir zamanların mucize çocuğu' olmaması. 

Buyrun, sizi Dalida'nın seslendirdiği Bang Bang parçasıyla başbaşa bırakalım.

Röportajdan Alıntılar:
Avrupa Sineması: http://avrupasinemasi.blogspot.com/2013/02/xavier-dolan-roportaj.html

Devamını oku...

7 Temmuz 2013 Pazar

Only God Forgives

"Şeytanla tanışmanın vakti geldi."


Geçtiğimiz ay Cannes Film Festivali'nde gösterime giren, bazı sinema eleştirmenleri tarafından yerin dibine sokulan hatta yuhalanan Only God Forgives için umutlarımı son dakikaya kadar korumayı başarmıştım. Nasıl ümidimi kesebilirdim ki? Nihayetinde filmografisinde küçük çaplı uyuşturucu çetelerini başarılı bir şekilde anlatan Pusher Üçlemesi, kişisel favorim Bleeder, aparatif biyografisi Bronson ve 2011 yılının güzellemelerinden Drive vardı. Deneysel çalışması Fear X ve mitolojik esintiler içeren tablosu Valhalla Rising'i biraz zayıf halkalar olarak görsem de sonuç olarak karşımızda işin ehli bir yönetmen vardı. Ne yazık ki Sadece Tanrı Affeder iddiasında sonuna kadar haklı çıkıyor. Bu kadar büyük beklentilerin boşa çıkmasını ancak Tanrı affeder.
Only God Forgives, Bangkok banliyölerinden birinde geçen suç hikayesidir. Julian'ın kardeşi Billy dövülerek öldürülmüştür. Julian bu işin sır perdesini çözmek için işe koyulur. Yalnız önüne beklemediği bir hikaye gelir. Ve intikamı bir kenara bırakır. Bu olaylar üzerine Bangkok'a gelen annesi, Julian'dan Billy'nin intikamını alması için baskı kurar. İki taraflı başlayan çatışmalar köklü sonuçlar doğuracaktır.

Refn'in Sadece Tanrı Affeder'i baştan aşağı yaratırken önceki filmlerinden yararlandığı açıkça görülüyor. Merkeze bir 'Tanrı' modeli olarak Chang'i yerleştiriyor. Polis olan Chang kanunların dışında kendi adeletini dağıtıyor. Adaletinin en can alıcı sosu şüphesiz ki şiddetin ta kendisi. Uç noktalara varan bu şiddet sosu Kill Bill'in özünü benimsiyor. Benzer bir fikre aslında 2003 yılında Refn, Fear X filmiyle değinmişti. Polisin üst düzeyinde oluşan illegal bir oluşumun, kendi misyonunu yaratıp, bu misyona ters düşenleri katletmelerini anlatıyordu. Yine Pusher üçlemesi ile uyuşturucu şebekelerine değinen Refn, Bangkok arka sokaklarına bunu da modifiye etmeyi ihmal etmiyor. Filmde yer alan Uzak Doğu Dövüş Sanatları da işin cabası oluyor.  
Uzun bir sessizlikle başlayan Sadece Tanrı Affeder, ilk handikapını burada veriyor. Bu giriş sahnelerinin literatürü yönetmenin 2003 yapımı Fear X'i olsa da bir süre sonra David Lynch'in sürrealist tavrına kadar varıyor. Bunun bir dezavantaj olmasının en önemli nedeni hikayenin önünü tıkaması. Daha ilk dakikalarda bu kurgu tercihi nedeniyle duvara tosluyoruz ve hikayenin içine girmekte zorlanıyoruz. İlerleyen dakikalarda hikaye, boğucu havasından biraz kurtulup hem bize hem de kendisine rahat bir nefes aldırsa da malesef bu uzun soluklu sürmüyor ve aynı ağa bir daha takılıyoruz. Ve bildiğiniz senaryo duruyor. Zaten o dakikadan sonra ortada bir hikaye olmadığını da anlıyorsunuz. 

Nicolas Winding Refn'in en büyük kozu filmin teknik işçiliği. Bronson ve Valhalla Rising ile başlayan mizansenleri olabildiğince stilize etme takıntısı Drive'da oldukça oturmuştu. Only God Forgives'te ise zirveye oynuyor. Görüntü yönetimi kelimenin tam anlamıyla büyüleyici. Refn'in diğer bir büyük desteği Cliff Martinez'in baştan çıkaran soundtrack parçaları oluyor. Bir de fevkalade ses miksajı ekleyin, daha ne olsun! Buna rağmen açıkçası Refn'in bazı mizansenlerinde yapmacık olduğu gözden kaçmıyor. 
Julian, Drive'daki Sürücü karakteri ile hemen hemen aynı özellikleri taşıyor. Bu yüzden Ryan Gosling'in oyunculuğu biraz kopyala-yapıştır misali duruyor. Burda hepten sessizliğe bürünüyor. Karakterle ilgili fazla detay da olmadığı için Julian'ın içinden geçen fırtınalara da tam tanık olamıyoruz. Otoriter ve merhametsiz bir anneyi canlandıran Kristin Scott Thomas bir şekilde beyazperdede etkisini bırakıyor. Ben daha çok Vithaya Pansringarm'in performansını beğendim. 

"İyi senaryodan kötü bir film çıkabilir ama kötü bir senaryodan iyi bir film çıkmaz." mantalitesinin en güzel örneği Only God Forgives. Velhasıl, Nicolas Winding Refn'in cephesinde yeni bir şey yok! 


B-


Son olarak sizi filmde yer alan PROUD'ın Tur Kue Kwam Fun şarkısıyla baş başa bırakıyorum.





Devamını oku...

14 Mayıs 2013 Salı

Korsanlar: Kayıp Hazine

Yazan: Cenk Kılıç
https://twitter.com/crowfuu

Macera türünün tutkunları için korsanlar beyazperdenin olmazsa olmazlarından sayılır. Bu nedenle Karayip Korsanları serisi baya bir fan kitlesi oluşturmayı başarmıştır. Uçuk karakterler, kılıç savaşları, yakışıklı jönler, güzel kadınlar, deniz efsanleleri, yelkenli gemi çatışmaları, fantastik akrobasiler, yeni keşifler ve zalimlere karşı özgürlük mücadeleleri belirli bir seyirci kitlesinin hep ilgisini çekmiştir. Şimdi ki zamanda hemen hemen deniz korsanlığı eski dönemlere benzememekle ya da olanaksız bir uğraş olarak kabul edildiği için özgürlükçü ve maceracı bir fantezi modeli olarak bizlere miras kalmıştır.

Hayatın tekdüzeliğinden uzaklaşmak adına iki saatlik bir deniz serüveni birçok kimsenin düşlerini süslemekte. Hem denizlerde rom şişesiyle keyif çat, elin malına, mücevherlerine el koy, güzel kadınları esir al, onlarla gönül eğlendir sonra rehine karşılığında fidye al, ne kadar kanun nizam varsa hepsini ihlal et. Oh, yarasın. Korsanların hayatı bu kadar kolay olmadığı aşikar ama sonsuz özgürlük için hangi maceracı bu zorluklara katlanmaz ki. Medeniyette şehir yaşamı sürmeye alışmış bizler bu zorluklara katlanmayız, onun yerine kıçımızla koltukları ısıtıp beyazperdeyi izlemeyi yeğliyoruz, zira böylesi daha kolay.
Karayip Korsanları filminde kullanılan Siyah İnci
1935'de Captain Blood ve Erol Flynn ile başlayan korsan çılgınlığı Flynn'nın The Sea Hawk filmiyle devam etmiştir. Erol Flynn hareketli ve küstah korsan çizgisiyle seyircileri kendisine hayran bırakmıştır . Tabii şimdiki zamana göre bu filmlerin gayet klişe ve aptalca gelmeleri olasıdır. Ancak 1952'de gösterime giren The Crimson Pirate filmini tüm klişere rağmen takdire şayan olduğu gibi birçok korsan filmine de öncü olmuştur.
The Crimson Pirate (Korsanlar Kralı), 18. yüzyılda aklını ve cesaretini kullanarak zalim bir İspanyol asiline karşı koyan korsan Kaptan Vallo'nun hikayesidir. Başrollerde Burt Lancaster ile Nick Cravat öyle bir oyunculuk örneği ortaya koyuyorlar ki yıllar sonra izleseniz de gördüklerinizden haz alıyorsunuz. Oyuncu Burt Lancaster cidden muhteşem bir karakter oyuncusudur. Burt Lancaster film dünyasına sirkten katılmıştır. Lancaster sirkte bir akrobatken hareketli filmlerle kendisini seyirciye sevdirmeyi başarmıştır, ama tüm bu akrobasinin yanında karizmasıyla ve usta oyunculuğuyla ışık saçan bir aktördü.
Robert Stevenson'un meşur kitabından uyarlanan Hazine Adası (Treasure Island, 1950) filmini de unutmamak gerek. Gerçi Treasure Island, The Goonies (1985) ve Hook (1991) gibi yapımlar daha çok çocuklara hitap ediyor.

Tarihi fona bürünen  denizci ve korsan halklardan biri de Vikingler (The Vikings -1958) dir. Vikingler oldukça tutkulu ve ihtiraslı bir klişeler silsilesinden ibarettir. 

Walt Disney Stüdyoları da korsan filmlerini pek sever. Karayip Korsanlar: Siyah İnci'nin Laneti gibi filmleri çevirmeden Stevenson'un yönetmenliği ve Peter Ustinov'un başrolü eşliğinde Blackbeard's Ghost (1968) adında bir korsan komedyası çekilmiştir. Akıllı otomobil Herbie gibi bu da gayet eğlenceli ve neşeli bir serüveni anlatmaktadır.

Bu korsan filmlerin yanında korsan filmi olmayıpta ama macera ruhuna uygun, ünlü romanlardan uyarlanan "The Three Musketeers" (1993) ve "Monte Kristo Kontu" (2002) nu da izlemenizi öneririm.
Son olarak Roman Polanski'nin eleştirmenler tarafından pek sevilmeyen Pirates (1986) filmini anmak isterim. Bana göre bu filmde eleştirmenler Polanski'ye biraz haksızlık yaptı, zira kötü bir film değil hatta Walter Matthau'un garip espri anlayışıyla eğlenceli bile sayılır. Gerek kostümler gerekse kurgu dönemine uygun.

Somali'li korsanları korsandan saymazsak bu adamların soyu tükenmiş gibi bir şey,onun için elinize geçirdiğiniz bir korsan filmi varsa izleyiniz efenim. :)
Devamını oku...

5 Mart 2013 Salı

2012'nin En İyi 10 Filmi

2012 filmlerini yavaş yavaş bitirmeye başlıyoruz. Aslında çoğu sinefil listelerini yıl sonunda yayınlıyor. Fakat o zaman çoğu yapımları izlemediğimiz için ve ben listeleri yapım yılına göre yaptığım için genelde benim listelerim bu vakitlere sapıyor. İyi-kötü ortaya bir liste çıktı. Başlığı 'en iyi filmler' atmama rağmen bunlar kesinlikle benim kişisel tercihlerimdir. O kısım işin biraz gösteri kısmı:) Lafı uzatmadan buyrun benim 2012 yılı favori filmlerim.




1. The Master
II. Dünya Savaşı'nda deniz donanmasında görev yapan Freddie Quell savaşın bitmesiyle toplum içine karışır. Yalnız toplumsal normlardan uzak ve başına buyruk davranışları insanlarla arasına bir duvar örmektedir. Freddie Quell'in yolu yeni oluşumunu tamamlamaya başlayan The Cause Tarikatı'nın lideri Lancaster Dodd ile kesişir. The Master bu ikilinin usta-çırak ilişkileri ve dostlukları üzerine bir film. Usta yönetmen Paul Thomas Anderson'ın 65 mm peliküle tercihiyle ortaya enfes bir görüntü işçiliği çıkıyor. Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman ve Amy Adams'ın harikulade oyunculakları, Jonny Greenwood'un deneysel çalışmaları ile benim için geçtiğimiz yılın en iyi işi. Paul Thomas Anderson bir kez daha ne kadar büyük bir sinemacı olduğunu kanıtlıyor. 


2. Holy Motors
Holy Motors için kullanacağım en uygun cümle herhalde yılın en iddialı yapımı olduğudur. Leos Carax'ın öyküsünde birden fazla türün haşır neşir olduğunu görüyoruz. Sürrealist bir tavır takınan yönetmen yer yer Godard filmlerinin estetiğinde bir seyir sunuyor. Holy Motors akıl almaz güzellikteki finaliyle adeta devleşiyor. Denis Lavant'ın kılıktan kılığa girerek büyüleyici bir etkide bıraktığı aşikar.  

3. Moonrise Kingdom
 Sinemasından fazlasıyla feyz aldığım yönetmenlerden biri olan Wes Anderson'ın yeni şaheseri Moonrise Kingdom, 1965 yazında Suzy ve Sam'in masum aşkı(her ne kadar çocuklarımız için bu kelime iddialı olsa da) üzerine öyküsünü inşa ediyor. Wes Anderson içindeki çocukluğu her filminde hissettiriyor. Fakat bu sefer çocukları ön plana çıkararak inanılmaz bir büyü yakalıyor.  Tabi Anderson ve sanat ekibi yine baş döndürüyor. Ayrıca muhteşem bir ensemble var karşımızda. 2012 yılının en keyifli filmlerinden biri desem yanılmış olmam. 

4. Amour
 Michael Haneke ve onun zor sinemasından fazla hazetmeyen sinefiller için yılın zor filmlerinden biri. Seversiniz ya da sevmezsiniz fakat kabul etmek gerekir ki Haneke büyük bir sinemacı. Baştan beri suç türündeki filmlere ayrı bir ilgim vardır. Bu yüzden Haneke'nin sinemasına belki daha fazla aşinayım. Amour felç geçiren Anne ve ona bakmakla yükümlü kocası George'un hikayesi. Her ne kadar Haneke sinemasını yumuşattı eleştirileri alsa da ben diğer filmleri kadar sert olduğunu düşünüyorum. Emmanuelle Riva ve Jean-Louis Trintignant'ın performansı görülmeye değer. Şunu da belirteyim. Amour'un üzerimdeki etkisi başta çok güçlüydü. Zaman geçtikçe bu etkinin azaldığını söyleyebilirim. Bu yüzden sıralamada biraz daha geriye düştü. 

5. Dupa dealuri
 4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün filmiyle Altın Palmiye kazanan Cristian Mungiu yine kadınların dünyası üzerinden toplum, ahlak ve bu ikisinin oluşturduğu normlara bir bakış açısı getiriyor. Bunun ortasına da din olgusunu yerleştirerek körü körüne inancın ve cehaletin nerelere gidebileceğine bir işaret niteliğinde. Cannes'ta oyunculuk ödülünü paylaşan Cosmina Stratan ve Cristina Flutur'u minimalist oyunculukları filmin artılarından. 

6. Django Unchained 
Mevzu bahis sinemanın çılgın çocuğu Quentin Tarantino olunca herkes ister istemez bir beklentiye giriyor. Spagetti Western türünde olan Django Unchained mizahıyla, zengin oyuncu kadrosu ve müzikleriyle yılın en ilgi gören yapımlarından biri. Jamie Foxx'un iyi oyunculuk kotardığı filmde Christoph Waltz ve Leonardo DiCaprio karşılıklı sahnelerde işi bir şova dönüştürüyor. Akademi bu yıl Leonardo DiCaprio'ya ödül vererek sırtından büyük bir yükü kaldırma fırsatını elinden kaçırdı diyebiliriz. Filmin bir eksiği varsa o da bazı diyalogların fazla uzatılması.  

7. Beasts of the Southern Wild 
Beasts of the Southern Wild herhalde geçtiğimiz yıl herkesin en çok ortak kanaat getirdiği film. Hepimiz filmi çok sevdik. New Orleans'ta medeniyetten uzak Bathtub adındaki bir adada yaşayan bir kız ve babanın öyküsü. Küçük bütçesine rağmen devasa bir fantastik film havasında olan film küresel ısınma ve sistem eleştirisi nedeniyle özel bir yerde duruyor. Bir ilk film adına oldukça başarılı. 9 yaşında Oscar'a aday olan tatlı mı tatlı Quvenzhané Wallis filmin güzelliklerinden biri. 

8. The Perks of Being a Wallflower
 Harry Potter serisiyle büyümüş biri olarak Emma Watson'ın bundan sonra ki kariyeri elbette benim için bir merak konusu. Bu yüzden projeyi en başından beri takip ediyor ve filmi bekliyordum. Buna rağmen ortaya böylesine güzel bir işin çıkacağını açıkçası beklemiyordum. The Perks of Being a Wallflower benim için yılın en güzel sürprizlerinden biriydi. Logan Lerman, Emma Watson ve Ezra Miller'ın müthiş bir kimyası var. Filmi bildiğimiz ucuz gençlik komedilerinden ayrıksı tutan yanı mütevaziliği ve aşırıya kaçmaması. Bünyesinde karamsar lise gençliği, uyuşturucu, travmalar ve eşcinsellik gibi düzgün anlatmazsanız elinize yüzünüze bulaştıracağınız hassas konuları öyle tasarruflu kullanıyor ki ortaya tadından yenmez bir film çıkıyor. Kitabın yazarı ayrıca filmin yönetmeni. Bu yıl cidden kitabını okumak istediğim filmlerin başında geliyor. 

9. Barbara
 Alman sinemacı Christian Petzold'un bu filmini izlemeden önce açıkçası hiçbir beklentim yoktu. Gelin görün ki karşımızda geçtiğimiz yılın en güzel yapımlarından biri var. Hikayemiz 1980 yılında Doğu Almanya'da geçiyor. Barbara geçmişini bir kenara bırakıp hayatında yeni bir sayfa açmak için büyük bir mücadeleye giriyor. Gelecek üzerine yaptığı planlar dönemin politik gerilimi nedeniyle her an sekteye uğrayabilir. Özellikle karakterin finalde yaşadığı iç çatışma insanı derinden etkiliyor. 

10. Tabu
Miguel Gomes'in iki bölüm halinde anlattığı filmde ilk bölüm 'Kayıp Cennet'.  Burda Aurora'nın son günlerine tanık oluyoruz. Kumar bağımlılığı olan, gittikçe paranoyaklaşmaya başlayan Aurora'nın çevresinde bir tek hizmetçisi ve komşusu vardır. İkinci bölüm olan 'Kayıp Cennet', Aurora'nın geçmişine gidiyor. Afrika'da geçen bu bölümün akıllarda yer edeceği aşikar. Arka planda sadece anlatıcının ve doğanın sesini kullanan Gomes eşsiz bir sinema zevki sunuyor. Yönetmen ilk bölümde hafif yalpalanan seyiri ikinci bölümle çok iyi toparlıyor. 
Devamını oku...

25 Şubat 2013 Pazartesi

Oscar'ın Ardından (2013)

85. Akademi Ödülleri'ni geride bırakırken herkes gibi ödül töreni sonrası bir gevezelikliğe bürünmüş durumdayım. Organizasyonla ilgili pek eksikliklere değinmem ama Allah aşkına bu sene ki aralardaki şarkı performansları neydi öyle? Hepimizi yeterince baydı ve enerjimizin büyük çoğunluğunu aldı. Onun dışında ödül töreni ortalama bir seyirlikteydi. Her ne kadar  bu sezon sürprizlerle geçse de genel olarak törende ödüller beklenen isimlere gitti. Birkaç ödül dışında dağılımdan açıkçası memnun değilim. Tam anlamıyla vasattı. Ama oturup sızlanmanın anlamı da yok. Hollywood işte onsuzda yapamıyoruz. 
'En İyi Film' ödülü beklediğimiz gibi Argo'ya gitti. Argo ortalama bir film. Bu ödülü hakettiğini söylemek pek güç. Kategorilerde ondan çok daha iyi filmler olmasına rağmen artık bu tür şeyler alışılır bir durum aldı. 
En İyi Yönetmen'in Ang Lee'ye gitmesi konusunda itirazlarım var. Filmi öncelikle pek sevemedim. Açıkçası Akademi'ninde biraz görselliğe tav olduğunu düşünmekteyim. Bence bu ödülü alması gereken isim David O. Russell idi. 
En İyi Erkek Oyuncu ödülü Daniel Day-Lewis'e gitti. Aktör bu dalda bir tarihe de imza attı. Akademi tarihinde 3. Oscar'ını alan tek erkek oyuncu oldu. Bu ustadı sevmeyen var mıdır? Her yeni filminde bir oyunculuk dersi çıkarıyor. Ben Joaquin Phoenix tercih edilebilir yazdım.  Ama bu ödüle açıkçası karşı çıkmak akıl karı değil. Ayrıca bu unvanı günümüzde taşıyabilecek birkaç isimden biri. Konuşmasını da zevkle dinledim. Kutluyorum kendisini ve ayakta alkışlıyorum. 
En İyi Kadın Oyuncu ödülü genç yeteneğimiz Jennifer Lawrence'ın oldu. Filmi izlemeden önce önyargılı olsam da hem filmi beğendim hem de performansını. Desteklediğim bir ödüldü. Kendisi adına sevindim. Ödülü alırken küçük bir kaza yaşadı ama heyecanı görülmeye değerdi. 
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülünün Christoph Waltz'a gitmesi biraz şaşırtıcı. Çok yakın bir zamanda bu ödülü almıştı zaten. Ne kadar performansına bayılsam da Inglourious Basterds'taki rolüne yakın bir işti. Üstelik zaten o performansla ödülü almıştı. Bu durumda bence Leonardo DiCaprio aday gösterilip ödül ona verilebilirdi. Hem Akademi'de sırtından bir yükü kaldırmış olurdu.
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu'da Anne Hathaway'in kazanmasını beklemeyen yoktu herhalde. Tahminlerimde kim almalı kısmına Amy Adams yazdım ama ben daha Sefiller'i izlemedim. Biraz haksızlık yaptım. Performansını bir görmek lazım.

En İyi Uyarlama Senaryo, Argo'ya gitti. Silver Linings Playbook'u tek geçerdim burda.

En İyi Orjinal Senaryo, Django Unchained'e gitti gitmesine ama Moonrise Kingdom benim açık ara favorim. Quentin Tarantino'ya habire senaryo ödülleri vermeyi bırakında bir ara yönetmenlik ödülü verin. 

Teknik kategorilerde 1-2 sürpriz çıktı. En İyi Ses Kurgu'su ilginçtir eşit oy alması nedeniyle Zero Dark Thirty ve Skyfall'a gitti. Ben tahminimde Life of Pi demiştim ama hakedenin Zero Dark Thirty olduğunu yazmıştım. Ödülü almasına sevindim. Onun dışında sürpriz yapan diğer kategori En İyi Sanat Yönetimi. Ödül Lincoln'a gitti tabi büyük bir işti kabul ediyoruz ama Les Misérables'ın şansı daha fazla gözüküyordu.

Yaptığım 21 tahminde 16'sı tuttu. Geçen sene bu 19/12 şeklindeydi. Umarım diğer yıllarda daha iyi tahminlerde bulunuruz.

Çuvalladığım Kategoriler:
En İyi Yönetmen
Tahminim: Steven Spielberg
Ödülü Alan: Ang Lee
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Tahminim: Robert De Niro
Ödülü Alan: Christoph Waltz
En İyi Animasyon
Tahminim: Wreck-It Ralph
Ödülü Alan: Brave
En İyi Sanat Yönetimi
Tahminim: Les Misérables
Ödülü Alan: Lincoln 
En İyi Ses Kurgusu: 
Tahminim: Life of Pi
Ödülü Alan: Zero Dark Thirty - Skyfall

Benim diyeceklerim bu kadar. Birde unutmadan çoğu blogger kendi ödüllerini dağıtmaya başlayacak. Geçen sene yapmadım ama bu sene bende modaya uyacağım herhalde. Kendi seçimlerimi yayınlamayı düşünüyorum. Ne zaman olur ya da yapar mıyım şimdilik belirsiz. Öyle bir durumda haberiniz olur. 

Görüşmek dileğiyle...
Devamını oku...

85. Akademi Ödülleri Sahiplerini Buldu


En İyi Film: Argo
En İyi Yönetmen: Ang Lee
En İyi Erkek Oyuncu: Daniel Day-Lewis
En İyi Kadın Oyuncu: Jennifer Lawrence 
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christoph Waltz 
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Anne Hathaway
En İyi Uyarlama Senaryo: Argo
En İyi Özgün Senaryo: Django Unchained (Quentin Tarantino)
En İyi Görüntü Yönetmenliği: Claudio Miranda(Life of Pi) 
En İyi Kurgu: Argo
En İyi Kostüm: Anna Karenina
En İyi Makyaj: Les Misérables
En İyi Sanat Yönetimi: Lincoln
En İyi Görsel Efekt: Life of Pi
En İyi Kostüm: Anna Karenina
En İyi Yabancı Film: Amour
En İyi Ses Kurgusu: Zero Dark Thirty - Skyfall
En İyi Ses Miksajı: Les Misérables
En İyi Müzik: Life of Pi
En İyi Özgün Şarkı: Adele-Skyfall
En İyi Belgesel Film: Searching for Sugar Man
En İyi Kısa Film: Curfew 
En İyi Kısa Belgesel: Inocente
En İyi Kısa Animasyon: Paperman 
En İyi Animasyon: Brave
Devamını oku...

23 Şubat 2013 Cumartesi

85. Oscar Ödül Töreni Tahminlerim

Bir kez daha Akademi Ödülleri ile için meraklı bir bekleyişteyiz. Ödül sezonunu merakla takip etmeme rağmen blogta pek bu konuya değinmedim. İlk nedeni biraz üşengeç olmam ikincisi ise ödül sezonunu ciddi anlamda 2-3 sezondur takip ediyorum. Dolayısıyla bu konuda konuşmak için biraz daha tecrübe kazanmak gerektiğine inanıyorum. Üstelik ülkemizde gerçektende bu süreci çok iyi takip eden ve yorumlayan sinefiller var. İşin ehli sitelerde ve bloglarda aylarca yazılarını takip etmişsinizdir. Ben sadece yarın gerçekleşecek olan ödül töreni için tahminlerimi yazdım. Açıkçası bu yıl bol sürprizlerle geçen bir yıl ve henüz tam dengeler oturmamış durumda. Bundan dolayı tahminlerde olası bir çuvallamadan da korkmuyor değilim. Geveziliği bırakıp tahminlerime geçiyorum. 

En İyi Film
Kim Kazanır: Argo ödül sezonuna iddaalı bir başlangıç yaptıktan sonra momentumunu kaybetmişti. Meslek birliklerinden destek alan Argo 'En İyi Film' için şansını baya güçlendirdi. Ardından Lincoln bastıracaktır. Argo alır diye düşünüyorum. 
Kim Kazanmalı: Beasts of the Southern Wild 
Not: Argo ve Lincoln gibi hala kazanma şansı olan Silver Linings Playbook bu üçlü arasında tercihimdir.

En İyi Yönetmen
Kim Kazanır: Herhangi bir ismin öne çıkmadığı kategorilerden biri. Affleck ve Bigelow'un yarıştan elenmesi kafaları karıştırdı. Steven Spielberg kazanır gibime geliyor. 
Kim Kazanmalı: David O. Russell

En İyi Uyarlama Senaryo
Kim Kazanır: Lincoln ve Argo arasında gidip gelir diye düşünüyorum. Argo diyorum. 
Kim Kazanmalı: Silver Linings Playbook

Orjinal Senaryo
Kim Kazanır: Django Unchained
Kim Kazanmalı: Moonrise Kingdom

En İyi Erkek Oyuncu
Kim Kazanır: Daniel Day-Lewis büyük bir destek toplamış durumda. Lincoln'le yine bir oyunculuk dersi veriyor. Ödülü alırsa benim için herhangi bir sorun yok.
Kim Kazanmalı: Daniel Day-Lewis'in iki Oscar heykelciği olduğunu ve birini yakın zamanda aldığını düşünürsek bence burda Joaquin Phoenix tercih edilmeli.

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Kim Kazanır: Yine zorlayan kategorilerden biri. Alan Arkin dışında hemen hemen herkesin kazanma ihtimali var. Robert De Niro'nun kazanacağını düşünüyorum. Uzun bir süre sonra bu ödül ona yakışacaktır. 
Kim Kazanmalı: Philip Seymour Hoffman 

En İyi Kadın Oyuncu
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı: Jennifer Lawrence

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Kim Kazanır: Anne Hathaway 
Kim Kazanmalı: Amy Adams

En İyi Animasyon
Kim Kazanır: Wreck-It Ralph

En İyi Görüntü Yönetmenliği
Kim Kazanır: Life of Pi (Claudio Miranda)
Kim Kazanmalı: Skyfall (Roger Deakins)

En İyi Kostüm
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı: Anna Karenina

En İyi Kurgu
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı: Argo

En İyi Yabancı Film
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı: Amour (Avusturya)

En İyi Makyaj
Kim Kazanır: Les Misérables
Kim Kazanmalı: The Hobbit: An Unexpected Journey

En İyi Müzik
Kim Kazanır: Mychael Danna (Life of Pi)
Kim Kazanmalı: Dario Marianelli (Anna Karenina)

En İyi Şarkı
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı:  Adele- Skyfall (Skyfall) 

En İyi Sanat Yönetimi
Kim Kazanır: Les Misérables
Kim Kazanmalı: Anna Karenina

En İyi Görsel Efekt
Kim Kazanır&Kim Kazanmalı: Life of Pi

En İyi Ses Kurgusu
Kim Kazanır: Life of Pi
Kim Kazanmalı: Zero Dark Thirty

En İyi Ses Miksajı
Kim Kazanır: Les Misérables

En İyi Belgesel
Kim Kazanır: Searching for Sugar Man
Devamını oku...

21 Şubat 2013 Perşembe

The Master

There Will Be Blood filmiyle kapitalizm ve din gibi iki zıt kutbu eleştirel bir üslupla tek bedene dönüştüren Paul Thomas Anderson, The Master'le 1950 Amerika'sını yani savaş sonrası bunalımı ve toplumsallaşma sorunu gibi insani özellikler üzerine sinemasını inşa ediyor. Freddie Quell, II.Dünya Savaşı'nda deniz donanmasında görev aldıktan sonra savaşın bitmesi ile belirsiz bir hayata başlar. Paul Thomas Anderson daha açılış sahnesiyle müthiş bir Freddie Quell yap-boz'u önümüze getiriyor. Freddie'nin film boyunca sürekli değişken-başına buyruk hareketleri, öfke krizleri ve şiddet eğilimi her geçen dakikada bu yap-boz'u daha da belirginleştiriyor.
Freddie Quell'ın kendini bulma arayaşında yolu Lancaster Dodd ile kesişir. Lancester Dodd oluşumunu tamamlama evresindeki The Cause adlı bir grubun lideridir. Lancaster Dodd tıpkı Anderson'ın Boogie Nights filmindeki gibi bir baba figürüne sahip. Lancaster, Freddie'nin dengesiz hareketlerini toplumsal normlara göre şekillendirmek için büyük bir gayret gösteriyor. Filmin büyük bir bölümünde The Cause'ın Freddie Quell'ın karakterini yontma amacını izliyoruz. Bu bir nevi Lancaster Dodd öğretilerini de kapsamakta ve The Cause'ın misyonunda yer almaktadır. Dolayısıyla Freddie Quell bu sahnelerde bir deneğe dönüşüyor. 
Kurgusal The Cause'ın gerçekte varolan Scientology Tarikatı'nı anlattığı yönündeki eleştiriler baya sükse yapmıştı. Yalnız filmin tek derdinin bir tarikatın işlevini sorgulama ya da gün yüzüne çıkarma olduğunu söylersek yanılmış oluruz. Her şeyden önce bu Freddie ve Lancaster arasında kurulan usta-çırak ilişkisini anlatıyor. Her adımda bu ilişkinin büyük bir dostluğa dönüştüğüne de şahit oluyoruz.

The Master adeta bir yolculuk gibi. Her katmanda film daha sessizleşiyor ve sizinle daha da bütünleşiyor. Bu dinginlikte filmin herkeste aynı bağı kuracağını söylemek pek doğru olmaz.

Joaquin Phoenix'in abartılı oyunculuğu filmin ruhunu ortaya koyuyor. Her saniyesi ne yapacağı belirsiz olan Freddie karakterinin ani iniş-çıkışları ile gösterişli bir oyun çıkarıyor. Çoğu yerde hikayenin önüne bile geçtiği düşünülse de bence bilakis çoğu yerde filmin omurgasını daha güçlü kılıyor. Philip Seymour Hoffman bir kez daha bize ne kadar büyük bir oyuncu olduğunu hatırlatıyor. Amy Adams'ın rolü her ne kadar süre olarak az görünse de gözüktüğü sahnelerde varlığını ortaya koyuyor.
65 mm. peliküle ile çekilen The Master'ın canlı görüntüleri göz kamaştırıyor. Görüntü işçiliği yedinci sanat türü olan sinemanın büyüsünü ortaya koyuyor. Radiohead grubunun gitaristi  Johnny Greenwood'un deneysel çalışmaları film üzerinde farklı bir çizgi çiziyor.

Paul Thomas Anderson'ı ayrıksı kılan yanı hiçbir zaman sinema yaptığını unutmaması. Hikayelerini anlatırken kurduğu sinema dili her zaman takdir edilecek bir şey. Bu yüzden sinemasına karşı büyük bir hayranlık beslemekteyim. Bu yıl filmin Akademi veya ana akım seyircisi için 'arthouse' olması gayet anlaşılır bir durum. Her şeyden önce The Master'ı benim sinema anlayışımı temsil ettiği için sevdim. Ve benim için geçtiğimiz yılın en iyi işi.

A+
Devamını oku...

12 Şubat 2013 Salı

Django Unchained

Quentin Tarantino herkesin bildiği gibi zamanında video kasetçide çalışmıştır. Tabi dönemin B türündeki filmlerine oldukça aşinadır. Hatta bu tür filmlerle Tarantino sinema anlayışını tayin etmiştir. Western türüne olan ilgisi yine herkes tarafından biliniyordu. Filmlerinde bu türün esintilerini görsek dahi tam anlamıyla bir western filmini şimdi izliyoruz. Spagetti Western türündeki Django Unchained bir nevi Sergio Leone'ye ve Django'nun 1966'daki versiyonunun yönetmeni Sergio Corbucci'ye bir saygı duruşu niteliğinde. Mizahi açıdan güçlü olan filmin oyunculuklarından tutunda müziklerine ve mizansenlerine kadar tam anlamıyla bir sinema şöleni. 

Yıl 1858...Amerikan İç Savaşı'ndan 2 sene önce Dr. King Schultz bir kelle avcısıdır. Peşinde olduğu Brittle kardeşlerinin yüzünü bilen Django ile bir anlaşma yapar. Buna göre köle olan Django hem biraz para kazanacaktır hem de özgürlüğüne kavuşacaktır. Bu iş bittikten sonra Dr. King Schultz, Django'nun karısını bulmasına yardımcı olmak ister. Bu yardımı geri çeviremeyen Django, Dr. Schultz ile yola koyulur. Django'nun karısı Candyland çiftliğinde bir köledir. Ve çiftliğin sahibi kötü ünüyle tanınan Calvin Candie'dir. Tahmin edeceğiniz gibi bundan sonra işler hiç kolay olmayacaktır.
Django Unchained büyük bir titizliğin ürünü. Yönetmenin yine ana üslubundan izler taşıyor. Beklenildiği gibi geveze bir senaryosu var. Bazı anlarda muhabbetler uzatılıyor hissi verebiliyor. Belki bunun nedeni Sally Menke'nin ilk kez bir Tarantino filminin kurgusunu yapmamasındandır. 2010 yılında kendisi vefat etmişti. Yine de bu durum aşırıya kaçmadığından gözardı edilebiliyor. Tarantino en büyük maharetlerinden biri olan diyaloglardaki başarısını Django filminde de görüyoruz. Şiddet öğeleri bol olan filmin kanlı sahnelerinde CGI'ye başvurmayan Tarantino ve ekibi iyi bir iş çıkarıyor. Ayrıca hızlı zoomlar ve extreme close up gibi çekimlerle spagetti western'de özlediğimiz tatları yakalıyoruz. 

Filmin müziklerine değinmezsek haksızlık etmiş oluruz. Yine burda Tarantino zekice bir hamle yapıyor. Önceki Django versiyonundan çeşitli parçalar alarak Django'nun asıl ruhunu bir nevi koruyor. Ayrıca western deyince akla gelen ilk isimlerden biri olan Ennio Morricone'nun dokunuşları filme ayrı bir hava katıyor. Besteceliğini yaptığı Ancora Qui parçası enfes. Favori diğer iki şarkım Who Did That to You ve  I Got a Name.
Jamie Foxx büründüğü Django karakteri ile birinci sınıf bir iş çıkarıyor. Hele ki işi deliliğe vurduğu sahnelerde çok iyi. Christoph Waltz bizi Inglourious Basterds'taki gibi yine kendine hayran bırakıyor. Yer yer Hans Landa karakterini anımsatıyor. Filmin en merak edilen sorularından biri Leonardo DiCaprio'nun kötü karakter olan Calvin Candie'yi nasıl canlandıracağıydı. Candie sadist ruhlu ve gösterişli bir karakter. Leonardo DiCaprio'nun başarıyla bu karakterin altından kalktığını söylemek mümkün. Özellikle Waltz ve DiCaprio'nun karşılıklı oynadığı sahneler bir oyunculuk şovuna dönüşüyor. DiCaprio'nun Oscar'da adaylık almasını isterdim. (Alan Arkin'in yerine) Kerry Washington ve Samuel L. Jackson'ı da fazlasıyla beğendim. Eski versiyonlarda Django'yu canlandıran Franco Nero'da kısa bir sekansta yer alıyor. 

Quentin Tarantino seyircinin uzun süredir varolan western açlığını fazlasıyla doyuruyor. Tabi yine Tarantino stilizinde bir spagetti western. Bu nedenden dolayı yönetmenin sevdalısı olmayanlar için bir şey ifade etmeyebilir.  

A-
Devamını oku...

21 Ocak 2013 Pazartesi

Silver Linings Playbook

Toronto Film Festivali'nde gösterildiğinden bu yana övgüler alan Silver Linings Playbook oldukça çarpık ilişkilere göz atan başarılı romantik-komedi filmlerinden biri. Filmin yönetmenlik koltuğunda geçtiğimiz senelerde The Fighter filmiyle iyi bir çıkış yakalayan David O. Russell var. 

Yaşadığı ağır travmadan sonra Pat akıl hastanesine kapatılmıştır. Tepkileri ağır dozda ve şiddete eğimli bir kişiliğe sahiptir. Kısacası manik depresiftir. Şartlı tahliye ile eve dönen Pat hala olayları tam atlatmış değildir ve hala kendini kontrol etmekte zorlanmaktadır. Tiffany ise depresyondan yeni çıkmıştır. Aslında Tiffany'de Pat'e yakın depresif haller gösterebilmektedir. Tahmin edeceğiniz gibi ikilinin hayatları kesişecektir ve yeni bir hayata başlamak için birbirlerinin yaralarını saracaklardır. 
Öykünün başından sonuna kadar dikkatimizi ayakta tutmasının sırrı arızalı karakterlerin her an ne yapacağı belirsiz durumda olması. Pat ve Tiffany ne kadar uyumsuz kişilikler olsa da çevresindekilerde pek normal değildir. Pat'in obsesif-kompulsif rahatsızlığa sahip babası da sorunlu tiplerdendir. David O. Russell bu karakterlerin zenginliklerini gün yüzüne çıkararak aralarında sıkı bir bağ kuruyor. Bu bağın meyvelerini de en fazla aile krizlerinde alıyor. Pat'in bir düğün kasedini arama sahnesi var ki mizahi açıdan çok güçlü. David O. Russell'ın hafif şiddetle harmanladığı bu sahne size unutulmaz anlar yaşatıyor. Yönetmenin The Fighter filminde de yine buna benzer bir sahnesi vardı. Bunun dışında araya eklenen zeki esprilerde bizden alkış alıyor.  
Projeyi ilk duyduğumda açıkçası Bradley Cooper ve Jennifer Lawrence'ın bu denli başarılı bir iş çıkaracakları aklımın ucundan geçmezdi. İkiside tüm o çılgın reaksiyonları arasında ölçülü oyunculukları ile göz dolduruyorlar. Robert De Niro'yu iyi filmlerde görmeyi özlemişiz. Tek kelimeyle performansı büyüleyici. Üç oyuncununda Oscar adaylığı alması şaşırtıcı değil. Jacki Weaver'da tutmuş olan Cooper-Lawrence-De Niro kimyasını bozmuyor. Hatta denge getiriyor. Fakat Oscar adaylığı gerekli miydi? -Tartışılır bir durum. Unutmadan Chris Tucker'da ara ara gözükmesiyle iyi rol çalıyor. 

Silver Linings Playbook beğendiğim ama üzerine bir şeyler yazmak için zorlandığım filmlerden bir tanesi. Genel seyircinin beğeneceğini düşünmekteyim. 8 dalda Oscar adaylığını kapmış durumda. Önümüzdeki günlerde ödüller için şansının ne olduğunu hep birlikte göreceğiz. 

B+
Devamını oku...

16 Ocak 2013 Çarşamba

Argo

Hollywood'un genç aktörlerinden Ben Affleck giriştiği yönetmenlik macerasında Gone Baby Gone ve The Town'la dikkatleri üstüne çekmişti. Ayrıca Matt Damon'la birlikte senaryosunu yazdıkları Good Will Hunting filmiyle de zamanında Oscar kazanmışlardı. Yeni filmi bekleniyordu. Üstelik film 1979 yılında Amerika ve İran arasında yaşanmış bir rehine krizini işliyor. Haliyle Affleck'in bu politik sularda nasıl bir portre sergileyeceği merak ediliyordu. 

1979 yılında İran'da Şah'ın devrildiği günlerde militanlar Tahran'daki Amerikan Büyük Elçiliği'ne saldırır.  52 Amerikalı rehin alınır. Bu olaylar esnasında elçilikten kaçmayı başaran 6 Amerikan vatandaşı Kanada Elçiliği'ne sığınır. Her an deşifre olma korkusuyla saklanırken CIA'de bu 6 kişiyi İran'dan sağ salim çıkarmak için kolları sıvar. CIA ajanı Tony Mendez ilginç bir fikirle kurtarma operasyonu önerir. Plana göre Kanada'dan İran'a film için mekan bakmaya giden bir ekip kılığında onları İran'dan çıkaracak. Filmin adı: Argo. Hatta o dönem film için senaryo yazılır, afişi yapılır ve basına tanıtılır.  
Ben Affleck hikayenin yaşandığına inanmamız adına büyük bir gayret içerisinde. Nitekim bunun içinde her türlü materyalden yararlanıyor. Özellikle filmin sonunda jenerik kısmında olayla ilgili fotoğraflara yer veriyor. Ben Affleck'in bu hassasiyeti güzel ama bu kadar uğraştıktan sonra filmin final ayağında hiç yaşanmamış olayları eklemesi anlaşılabilecek bir durum değil.  Gerçeklik konusunda baştan sona bu kadar titiz olmasa aslında bunlar seyirciyi ayakta tutmak için gerekli numaralar der geçeriz. Fakat dediğim nedenden dolayı bu detayı atlayamıyoruz. Tahmin edildiği gibi filmin Amerikan milliyetçiliği baya ön planda. Film bittiğinde kafamızda oluşan İran tablosu hoş değil. Ayrıca filmin politik kısmını bir yana bıraktığımda ise yine sorunlu bir film var karşımızda. Sırtını tamamiyle klişelere yaslayan bu filmin ödül sezonunda bu kadar ciddiye alınması şaşırtıcı. 
Jenerikte gördüğümüz gibi Ben Affleck dışında herkes olayı yaşayan gerçek kişilere fiziksel olarak baya benzetilmiş. Ben Affleck kendi filmlerinde neden hala başrol için ısrar ediyor anlamış değilim. Çok iyi bir oyunculuğu yok ve bütün enerjisini kamera arkasına harcasa belki ortaya daha kaliteli işler çıkar. Alan Arkin ve John Goodman eğlenceli sekanslarda yer alıyorlar. Alan Arkin'in ödül sezonunda baya ismi anıldı. Oyunculuğu iyi olmasına rağmen Oscar'a aday olmasını oldukça iddaalı buluyorum. 

Teknik anlamda Ben Affleck'in yönetmenlik becerisinin arttığını düşünüyorum. Filmin kurgusunu beğendim. Sevdiğim bir besteci olan Alexandre Desplat doğu ezgilerinden bol bol yararlanmış. Fakat müziklerde herhangi bir yenilik görmedim. Yine de filmle uyum içerisindeler. Durumu şöyle bir toparlamak gerekirse ortaya eğlenceli bir film çıkmış. Ama bu filmi ne kadar ciddiye alacağınız tamamiyle size bağlı. 

B
Devamını oku...

10 Ocak 2013 Perşembe

85. Oscar Adayları Açıklandı

Uzun bir süredir merakla beklediğimiz 85. Oscar adayları açıklandı. Beklenildiğinin aksine Akademi üste üste sürprizler yaşattı. Öncelikle Amour filmi En İyi Film, En İyi  Yönetmen ve Orjinal Senaryo adaylığı alarak sürpriz yaşattı. Ben bu anlamda gayet memnun kaldım. Öte yandan beklenildiği gibi Ben Affleck ve Kathryn Bigelow 'En İyi Yönetmen' adaylıklarını alamadı. Oscar'dan yana hep bahtsız olan Leonardo DiCaprio'nun 'En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu' adaylığı suya düştü. Onun yerine yine Django Unchained'ten Christoph Waltz adaylığı kaptı. Açıkçası DiCaprio'nun adaylık almasını isterdim. Dipnot düşersek Robert De Niro uzun bir süreden sonra tekrar aday oldu. Lafı uzatmadan adayların listesi.


Lincoln: 12 Adaylık
Life of Pi: 11 Adaylık
Silver Linings Playbook: 8 Adaylık
Argo
Les Miserables
: 7 Adaylık
Amour, Django Unchained, Zero Dark Thirty: 5 Adaylık


En İyi Film
Amour
Argo
Beasts of the Southern Wild
Django Unchained
Les Misérables
Life of Pi
Lincoln
Silver Linings Playbook
Zero Dark Thirty

En İyi Yönetmen
Michael Haneke
Benh Zeitlin
Ang Lee
Steven Spielberg
David O. Russell

En İyi Aktör
Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
Daniel Day-Lewis (Lincoln)
Hugh Jackman (Les Misérables)
Joaquin Phoenix (The Master)
Denzel Washington (Flight)

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Alan Arkin (Argo)
Robert De Niro (Silver Linings Playbook)
Philip Seymour Hoffman (The Master)
Tommy Lee Jones (Lincoln)
Christoph Waltz (Django Unchained)

En İyi Kadın Oyuncu
Jessica Chastain (Zero Dark Thirty)
Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
Emmanuelle Riva (Amour)
Quvenzhané Wallis (Beasts of the Southern Wild)
Naomi Watts (The Impossible)

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Amy Adams (The Master)
Sally Field (Lincoln)
Anne Hathaway (Les Misérables)
Helen Hunt (The Sessions)
Jacki Weaver (Silver Linings Playbook)

En İyi Animasyon
Brave
Frankenweenie
ParaNorman
The Pirates! Band of Misfits
Wreck-It Ralph

En İyi Görüntü Yönetmenliği
Anna Karenina (Seamus McGarvey)
Django Unchained  (Robert Richardson)
Life of Pi (Claudio Miranda)
Lincoln (Janusz Kaminski)
Skyfall (Roger Deakins)

En İyi Kostüm
Anna Karenina
Les Misérables
Lincoln
Mirror Mirror
Snow White and the Huntsman

En İyi Kurgu
Argo
Life of Pi
Lincoln
Silver Linings Playbook
Zero Dark Thirty

En İyi Yabancı Film
Amour (Avusturya)
Kon-Tiki (Norveç)
No (Şili)
A Royal Affair (Danimarka)
War Witch (Kanada)

En İyi Makyaj
Hitchcock
The Hobbit: An Unexpected Journey
Les Misérables

En İyi Müzik
Anna Karenina (Dario Marianelli)
Argo (Alexandre Desplat)
Life of Pi (Mychael Danna)
Lincoln (John Williams)
Skyfall (Thomas Newman)

En İyi Şarkı
Before My Time (Chasing Ice)
Everybody Needs A Best Friend (Ted)
Pi's Lullaby (Life of Pi)
Skyfall (Skyfall)
Suddenly (Les Misérables)

En İyi Sanat Yönetimi
Anna Karenina
The Hobbit: An Unexpected Journey
Les Misérables
Life of Pi
Lincoln

En İyi Ses Kurgusu
Argo
Django Unchained
Life of Pi
Skyfall
Zero Dark Thirty

En İyi Ses Miksajı
Argo
Les Misérables
Life of Pi
Lincoln
Skyfall

En İyi Görsel Efekt
The Hobbit: An Unexpected Journey
Life of Pi
Marvel's The Avengers
Prometheus
Snow White and the Huntsman

En İyi Uyarlama Senaryo
Argo
Beasts of the Southern Wild
Life of Pi
Lincoln
Silver Linings Playbook

Orjinal Senaryo
Amour
Django Unchained
Flight
Moonrise Kingdom
Zero Dark Thirty


En İyi Kısa Animasyon
Adam and Dog 
Fresh Guacamole 
Head over Heels 
The Simpsons: The Longest Daycare 
Paperman 

En İyi Kısa Film
Asad 
Buzkashi Boys 
Curfew 
Death of a Shadow 
Henry 

En İyi Belgesel
5 Broken Cameras
The Gatekeepers
How to Survive a Plague
The Invisible War
Sugar Man

En İyi Kısa Belgesel
Inocente
Kings Point
Mondays at Racine
Open Heart
Redemption
Devamını oku...

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kısa Eleştiriler Vol. 3: 2012 Yapımları

De rouille et d'os
İngilizce'ye Rust and Bone(Pas ve Kemik) olarak geçen De rouille et d'os biri hayatta başarılı olamamış ve diğeri ise kazayla uzuvlarını kaybeden iki insanın birbirlerini tekrar hayata bağlama hikayesini anlatıyor. Sektörde sık sık işlenmiş bir konu. Hatta bu yıl yine Fransız yapımı Intouchables'ta aynı kulvardaydı. De rouille et d'os genel olarak iyi kotarılmış bir film. Zaman geçtikçe etkisi iyice azalan filmlerden biri olduğuna inanıyorum. Oscar Ödüllü Marion Cotillard'a bir kez daha Akademi'ye aday olacak gibi. Aşırı beklentiyle izlenmezse herkesin memnun kalabileceği bir film. 
B

Pieta
Saplantılı ve öldüren 'anne sevgisi' ile  Ki-duk Kim bu kez ahlak çizgileriyle oynuyor. Barındırdığı şiddetle öğeleriyle ve ahlaki değerleri altüst etmesiyle rahatsız edici bir sinema deneyimi. Filmin finalini fazlasıyla beğenmeme ve sinema dilinde herhangi bir pürüzlük olmamasına rağmen filme aman aman bayıldığımı söyleyemem. Ama Ki-duk Kim'in yakaladığı başarılı sinema kariyerinin ivmesini düşürmüyor.
B

Lawless
Sevdiğim The Road filminin yönetmeni John Hillcoat'ın yeni filmi Lawless yıldızlarla dolu bir kadroya sahip. Shia LaBeouf, Tom Hardy, Jessica Chastain, Mia Wasikowska, Guy Pearce ve Gary Oldman. Daha ne olsun değil mi? Ne yazık ki Lawless yılın çerezlik filmlerinden. Film ara ara sıkmakla birlikte genel olarak sorunsuz ilerleyen bir film. Buna rağmen herhangi bir kalıcılığa sahip olmayan film, dramasını da güçlü oluşturamıyor. Gary Oldman'ın silik karakteri ise hiç olmasa daha iyi misali. Buna rağmen boş zamanınızda vakit geçirmek istiyorum diyorsanız buyrun LawlessFakat izlemeseniz de pek bir şey kaçırmazsınız. 
C

Trouble with the Curve
Clint Eastwood'un yanında uzun süre 2. yönetmenlik yapmış Robert Lorenz'in ilk yönetmenlik deneyimi. Başrolünde bu aralar pek ekranlarda görünmeyen efsane isim Clint Eastwood var. Trouble with the Curve bir baba ve kızın ilişkileri üzerine hikayesini anlatmakta. Arka plana da beyzbol'u yerleştiriyor. Ne yazık ki film vasatı aşamıyor. Filmi izlerken çok sıkıldım. Bir an önce ne anlatacaksa anlatsın diye bekledim. Sonuç olarak etkileyicilikten pek uzak bir film. Ek olarak Amy Adams ve Justin Timberlake, Robert Patrick ve John Goodman'la iyi bir cast oluşturuyor. Ne yazık ki oyunculuklar filmi kurtarmaya yetmiyor. Yılın en talihsiz seyirliklerinden birini yaşatıyor. 
C-

Devamını oku...